Warmtenetten in de utiliteitsbouw hebben een potentieel van 92 kton CO₂-eq en kunnen het warmteaandeel laten groeien van 10% naar 30%. Dat maakt collectieve warmte niet alleen relevant voor woningen, maar ook voor kantoren, publieke gebouwen, zorg, onderwijs en andere utiliteitsfuncties waar de warmtevraag ruimtelijk geconcentreerd is.
De maatregel vraagt wel een andere uitvoeringslogica dan individuele installaties. Gebouwen moeten aansluiten op geschikte warmtebronnen, temperatuurregimes en gebiedsplanning. Voor utiliteitsbouw zijn contracten, eigenaarschap, gebouwbeheer en gebruiksprofielen sterk bepalend. Het potentieel wordt dus pas haalbaar wanneer technische warmteplanning wordt gekoppeld aan vastgoedbesluiten en duidelijke afspraken over kosten, levering en verduurzaming.