Het meenemen van CO₂-opslag in biobased bouwmaterialen geeft een realistischer milieubeeld: volgens een TNO-model dragen biobased producten netto de helft minder bij aan klimaatverandering wanneer de tijdelijke vastlegging wordt meegerekend. De huidige Nederlandse bepalingsmethode rekent deze opslag nog niet mee, waardoor biobased materialen in berekeningen slechter scoren dan hun werkelijke klimaatprofiel.
Dat methodische verschil heeft praktische gevolgen. Zolang vastlegging buiten de rekenregels blijft, wegen aanbestedingen, MPG-berekeningen en materiaalkeuzes de klimaatwaarde van biobased producten stelselmatig te laag. Het inzicht pleit daarom niet voor andere materialen, maar voor completere rekenmethoden: pas wanneer opslag én uitstoot beide zichtbaar zijn, kan de markt op een eerlijk klimaatbeeld sturen.